New Horizons maakte een foto van een equatoriaal gebied aan de voet van Pluto, waarop een bergketen te zien is met toppen tot 3.500 meter boven het oppervlak van het ijzige lichaam. Wetenschappers denken dat de bergen op Pluto waarschijnlijk 100 miljoen jaar geleden zijn gevormd en dat het gebied, dat ongeveer één procent van Pluto’s oppervlak beslaat, mogelijk nog steeds geologisch actief is. Pluto heeft een uitgestrekte, bevroren, kraterloze vlakte die ook niet meer dan 100 miljoen jaar oud lijkt te zijn en mogelijk nog steeds door geologische processen wordt gevormd. Het ligt ten noorden van Pluto’s ijzige bergen, links in het midden van het hart. Interessant genoeg wordt Pluto niet verwarmd door de zwaartekrachtinteractie met een veel groter planetair lichaam, dus NASA denkt dat een ander proces het bergachtige landschap moet voortbrengen. Pluto heeft een uitgebreide atmosfeer van voornamelijk stikstof die zich tienduizenden kilometers buiten de dwergplaneet uitstrekt. Als de zonnewind op Pluto inwerkt, lijkt het erop dat de atmosfeer wordt “teruggeblazen” en een lange staart van koud, dicht geïoniseerd gas vormt van wel 109.000 km lang. Spectroscopische gegevens van de Ralph-instrumenten van New Horizons onthullen een overvloed aan methaanijs op Pluto, maar met “opvallende verschillen tussen regio’s op het bevroren oppervlak van Pluto”. New Horizons maakte een foto van Charon, waarop het gevarieerde terrein te zien is, een duidelijk gebrek aan kraters, een kloof van naar schatting 7 tot 9 km diep en een strook kliffen en troggen van ongeveer 1000 km lang. Dit laatste duidt op wijdverbreide breuken in de korst van Charon door interne geologische processen. New Horizons heeft ook de kleinere leden van het Pluto-systeem geobserveerd, waaronder vier andere manen: Nix, Hydra, Styx en Kerberos. New Horizons maakte een foto van Hydra, waarop de onregelmatige vorm en grootte en het oppervlak (dat waarschijnlijk bedekt is met waterijs) te zien zijn. Hydra wordt geschat op ongeveer 27 bij 20 mijl (43 bij 33 km).
